Persoonlijke ontwikkeling

Op jonge leeftijd uit huis

Twee weken geleden heb ik een blog geschreven over mijn dromen voor de toekomst en de keuzes die ik maak. Vandaag wil ik wat dieper in gaan op hoe het is om op jonge leeftijd al uit huis te gaan en jong samen te wonen. 

Op mijn 18e ben ik op mijzelf gaan wonen. Ik had niet verwacht dat ik al op zo’n jonge leeftijd op kamers zou gaan. Echt tijd om er over na te denken had ik ook niet. Toen ik 18 was studeerde ik net in Den Haag. Het idee om uit huis te gaan zat wel in mijn achterhoofd, maar ik was er nog lang niet serieus mee bezig. Tot er in de buurt van de hogeschool nieuwe studentenwoningen werden gebouwd. Allemaal kleine woningen werden omgebouwd tot studentenkamers. Per woning waren twee verdiepingen met elk een eigen keuken en wc. Ik liep op een dag langs, om gewoon een beetje te kijken. Ineens stond een makelaar voor mijn neus. Toevallig was er op dat moment een bezichtiging. Ik mocht bij de groep aansluiten en ik kon mij daarna gelijk inschrijven voor een woning. Zo gezegd, zo gedaan. Drie weken later was ik trotse huurder van mijn eigen studentenwoning.

Op mijzelf wonen vond ik niet altijd even makkelijk. Mijn huisgenoot was veel weg van huis en dan was ik ook wel echt alleen. Er was niemand met wie je even lekker kon praten als je er doorheen zat. Het was voor mij best goed om  geconfronteerd te worden met mijzelf. Ik heb veel nagedacht over wie ik nu eigenlijk was en wie ik wilde zijn. Ik heb op een rijtje kunnen zetten wat ik echt belangrijk vond in het leven. Uiteindelijk ben ik bijvoorbeeld vaker gaan sporten. Ook ging ik gezonder koken. Ik durfde risico’s te nemen in het leven. Het heeft mij verder gebracht en ik kan nu zijn wie ik wil zijn. Het is best prettig op jonge leeftijd al een goed beeld te hebben van mijzelf. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik ook op jonge leeftijd klaar was voor een volgende stap.

Vrij snel, al na 1,5 jaar, ging ik samenwonen. Ook dit ging weer heel spontaan. Sander was al langere tijd op zoek naar een gezellig appartement in het centrum van de stad. Ik keek altijd mee, want grote kans dat ik er later bij zou komen. Toen hij eindelijk een leuk appartement had gevonden, trok ik er eigenlijk gelijk bij in. We waren al ruim 4 jaar samen en we waren er klaar voor.

Vanaf het eerste moment vond ik het heerlijk om samen te wonen! Altijd mijn beste vriend in de buurt, iemand om mee te lachen en om mee te praten. We hebben gelukkig dezelfde smaak, dus het huis inrichten was ontzettend leuk om te doen. Ik ben ondertussen een echte huismus  geworden, dus het sporten is iets minder geworden. Als klap op de vuurpijl heb ik ook nog twee ontzettend lieve konijntjes cadeau gekregen. Dat maakt het samenwonen natuurlijk nog leuker!


Kijk nou wat een poepies!

Van het samenwonen heb ik ook heel veel geleerd. Zo moet je continu rekening houden met een ander en je aan elkaar aanpassen. Af en toe moet je jezelf kunnen wegcijferen om er voor de ander te zijn. Dat is niet altijd even gemakkelijk. Het samenwonen heeft mij hierdoor wel vrolijker en rustiger gemaakt. Ik lach veel meer en geniet echt van de kleine dingen.

Zou jij eerst ook op jezelf willen wonen of wil je liever meteen samenwonen?

Liefs, Larissa

4 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge