Persoonlijke ontwikkeling

“Je bent nog zo jong”

“Zou je niet nog willen reizen?” “Waarom wil je al gaan werken, ga lekker door studeren.” Ik ben 21 jaar, maar mensen schatten mij vaak ouder in wanneer ze mij horen praten over mijn dromen. Als ik dan mijn leeftijd verklap, krijg ik vaak te horen dat ik nog zo jong ben. Mensen vragen vaak of ik niet eerst nog wil genieten van mijn leven. Een beetje gekke opmerking, want wat doet mijn leeftijd er toe? 

Al zolang als ik mij kan herinneren liep ik voor op mijn leeftijdsgenoten. Ik wilde altijd ouder zijn en dingen doen die bij volwassenen horen. Nu heb ik dat (een beetje) losgelaten. Toch maak ik veel keuzes die mijn vriendinnen nog niet maken. Zo ben ik al sinds mijn 16e samen met Sander. We wonen samen, zorgen voor onze twee konijnen en we kunnen niet wachten om ons eigen huis te kopen. Ik studeer deze zomer af en ik ben druk bezig met het zoeken naar een vaste baan. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik stiekem al wel droom van trouwen en kindjes. Maar wanneer ik daar over begin, krijg ik standaard de opmerking dat ik er beter mee kan wachten tot ik 30 ben.

Het lijkt alsof de maatschappij niet meer gewend aan mensen zoals ik. Ik heb geen grote droom om maanden alleen te reizen. Ik droom al jaren van huisje, boompje, beestje. Dit is ook voor mij de reden geweest om Daily Struggles op te zetten. Marloes en ik zijn vast niet de enige die al jong deze fase in gaan. Daily Struggles is voor mij ook een statement om er voor uit te komen dat ik wel droom van het “volwassen leven”. Het voelt niet als vooruit lopen op de zaken, maar ik luister naar mijn gevoel en wensen. Ik wil geen leeftijd plakken op mijn plannen. En al zou ik dat wel willen, de grote beslissingen maak ik niet alleen.

Die grote reis, die splits ik op. De komende jaren wil ik nog heel veel reizen maken. Zo wil ik naar Nieuw-Zeeland, Canada, Spitsbergen (voordat teveel ijs is gesmolten), Noord-Amerika, een rondreis door Zuid-Amerika en ga zo maar door. Voor mij geen rustige vakantieperiodes de komende jaren.

Van het studentenleven heb ik ook kunnen proeven. Ik heb anderhalf jaar op mijzelf gewoond in Den Haag. Het typische studentenleven bleek gewoon niet bij mij te passen. Ik ga graag naar feestjes, maar ik zit net zo graag een avondje op de bank.

Er is natuurlijk ook helemaal niets mis met pas later huisje, boompje, beestje te willen. Ik geloof er ook niet in dat je op een bepaalde leeftijd alles voor elkaar moet hebben. Ik heb vrienden die jong kinderen willen en dertigers die er nog lang niet aan toe zijn. Het belangrijke is om een ander in hun waarde te laten. Leeftijd doet er eigenlijk helemaal niet toe.

Ik ben benieuwd hoe jullie in het leven staan. Wil jij nog lekker lang studeren of kan je niet wachten op huisje, boompje, beestje?

Liefs, Larissa

3 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge