Persoonlijke ontwikkeling

Ik was die 1 op de 15…

Al vanaf het moment dat Marloes en ik begonnen met DailyStruggles wist ik dat ik hierover wilde schrijven. Maar schaamte en onzekerheid hebben mij al die tijd tegen gehouden. Heel gek, want ik vertelde altijd tegen anderen dat het niet iets is waar je je voor hoeft te schamen. Vandaag is het moment hier dat ik mijn verhaal wil delen. Misschien kan ik iemand helpen om zijn of haar verhaal te delen. En de schaamte weg te nemen.Β 

Van alle jongvolwassenen krijgt 1 op de 15 te maken met een vorm van depressie. Ik was die ene.

Tijdens mijn studie werd ik ineens heel erg onzeker. Gek eigenlijk want het ging allemaal wel prima. Mijn cijfers waren goed, had lieve vriendinnen om mij heen en ik had Sander natuurlijk! Bij alles wat ik deed was er altijd een stem in mijn hoofd die zei dat ik het niet goed deed. Dat ik niet goed genoeg was. Niemand zou ooit echt oprecht van mij kunnen houden.
Toen mijn huisgenootje vertelde over dat zij depressief is geweest vielen de stukjes op hun plaats. Ik herkende mij zo in het verhaal. Ineens leek het iets waaraan ik kon werken!

Dan komt er een soort “coming out”. Je moet aan mensen vertellen dat het echt niet goed gaat en dat je hulp nodig hebt. Dat is veel moeilijker geweest dan ik had verwacht. Iedereen reageerde eigenlijk heel lief, sommige wat onwetend. Opmerkingen die lief bedoeld waren, kwamen soms heel hard aan. De meeste weten (gelukkig) niet wat het is en hoe ze er mee om kunnen gaan.

Uiteindelijk had ik na een paar weken een eerste gesprek met een psycholoog. Het was een lieve, maar ook strenge vrouw. Zij hielp mij realiseren dat ik die onzekerheid zelf veroorzaakte. Dat ik zelf mijn ergste vijand was. Ze hielp mij met ontspannen en de controle los te laten. Er zullen altijd mensen mij niet mogen en negatief over mij praten, maar ik kan er zelf voor kiezen om er wel of niet naar te luisteren.

Ik ga niet zeggen dat het makkelijk opgelost was allemaal. Na 1.5 jaar heb ik zelfs nog een terugval gehad. Maar als ik nu zie hoe ik om kan gaan met stressvolle periodes, dan ben ik zo trots op mijzelf. Ik denk dat ik vanbinnen altijd onzeker blijf, net zoals de meesten stiekem wel zijn, maar ik kan er nu voor kiezen om niet naar die onzekerheid te luisteren.

Ondertussen heb ik het idee dat ik langzaam wel een mooier en leuker mens aan het worden ben. Ik probeer anderen ook te helpen met mijn verhaal. Meer te luisteren naar de hulproep van een ander en rustiger te blijven.
Daarom deel ik ook vandaag mijn verhaal. Ik heb een leuke baan, een prachtig huis (bijna dan), lieve vriendinnen, een super relatie en een fantastische familie. Alles lijkt echt te kloppen en ik kan er nu ook zo van genieten. Dagelijks merk ik dat ik zoveel heb geleerd van de afgelopen 4 jaar. Het heeft mij zoveel sterker gemaakt. Het stressen wordt steeds minder en op werk heb ik er al helemaal geen last meer van.

Ooit hoorde ik van iemand die ook depressief is geweest het volgende:
“Ik lach tegenwoordig elke dag heel veel. Als je eenmaal depressief bent geweest leer je het kleine te waarderen. Nooit zal ik meer terug gaan naar hoe ik vroeger was. Ik heb geleerd te reflecteren op mijzelf en tevreden te zijn met het kleine.”Β 
Dit is precies hoe ik mij nu voel. En heel soms, als ik toch een slechte dag heb… Dan mag ik heel even verdrietig of boos zijn. Daarna zet ik mijn favoriete muziek op en ga ik heel gek dansen midden in de woonkamer! πŸ™‚

En met het uploaden van dit bericht komt een heel klein beetje van die onzekerheid terug. Maar als ik het niet deel, dan geef ik nog steeds toe aan de schaamte. Die hoeft er niet te zijn. Dus bij deze mijn verhaal. Gewoon mijn onzekerheid zwart op wit. Hopend dat jullie een beetje lief zijn.. of niet. Ik kan er nu beter mee omgaan!

Liefs, Larissa

4 Reacties

  • Romy

    Wat mooi dat je je verhaal deelt en zeker met de boodschap die je lezers meegeeft. Want een depressie of welke psyschische problemen dan ook zijn niets om je voor te schamen. Je mag heel trots zijn op wat je hebt bereikt en op alle stappen die je hebt weten te zetten. Soms leren je diepste dalen je inderdaad daarna juist de pieken (maar ook de kleine dingen) meer te waarderen.
    Ik heb zelf ook eerder een heel nare tijd meegemaakt en heb juist daardoor geleerd wat het inhoudt om je Γ©cht gelukkig te voelen en ook wat ik daar zelf aan kan doen (nee zeggen, op de rem trappen, etc.). Niet elke dag lukt dat natuurlijk en er zijn ook periodes waarin het allemaal niet koek en ei is, maar ik besef nu meer dan ooit hoe fijn het is wanneer je wΓ©l echt kunt genieten.

    • Larissa

      Wat een lieve reactie!
      Wat knap dat je een nare periode hebt weten om te zetten in iets super positiefs! Ik zie jou via je blog als een van de meest vrolijke mensen die ik ken!
      Het genieten van het leven zit hem zeker in de kleine dingen. En bewust zijn van je eigen zwaktes zorgt ervoor dat je alleen maar sterker kan worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge