Huisdieren

Het kiezen van huisdier (of twee)

Alweer een jaar geleden kregen Laurens en ik onze twee poezen Lily en Freya. Wij hebben thuis bij onze ouders altijd huisdieren gehad (ook poezen) en daar zorg je dan met zijn allen voor. Lily en Freya voelen toch echt meer ‘van ons’, om het maar zo te zeggen. Maar hoe zijn wij tot de keuze van Lily en Freya gekomen?

Toen wij gingen samenwonen, wist ik al gelijk dat ik een huisdier wilde: een gezellig poezenbeest! Ik wilde sowieso een kat uit het asiel, het liefst eentje uit het buitenland. Thuis bij mijn ouders hebben wij zo’n 8 jaar geleden een Spaanse poes geadopteerd, dus helemaal nieuw was het voor mij niet. Voor Laurens wel, dus hij moest ook even flink wennen aan het idee. Je kiest zo’n kat uit via wat foto’s (en eventueel een filmpje) en de beschrijving. Dat is toch wel anders dan langsgaan bij een asiel of nestje en daadwerkelijk kennismaken met de kat. Ik had eerst een andere poes gezien die me erg leuk leek, maar zij bleek net al geadopteerd te zijn. Gelukkig was de organisatie erg betrokken en vroegen ze wat wij graag wilden in een kat en naar aanleiding daarvan kwamen ze met de 1-jarige Tigerlilly (bij ons dus ‘gewoon’ Lily 😜). Met die lieve, gekke vlek op haar neus en die grote oren was ik gelijk verkocht. Ze hadden ook een filmpje gestuurd.

Na het het tekenen van de adoptiepapieren en de betaling, kon de reis worden gepland. Ze nemen altijd meerdere katten mee in het vliegtuig en dan kan je jouw kat ophalen op het vliegveld. Wij waren toen alleen nog op vakantie, maar ook dat was geen probleem. Lily kon een paar dagen bij een vrijwilliger in Nederland blijven, zodat wij haar daar op konden halen. De eerstvolgende keer dat ze weer naar Nederland zouden komen met een aantal katten, was anders namelijk pas twee of drie maanden later. En zo lang wilden we niet wachten! Na onze vakantie hebben wij Lily dus opgehaald en kon ze eindelijk naar haar forever home. We kregen ook een kaart mee met een lieve tekst van de dame die haar in Spanje had opgevangen (die je in het filmpje hoort). Ook nam de organisatie na een aantal weken weer contact met mij op om te vragen hoe het ging met Lily en met ons. Ik vind het heel fijn dat ze dus echt hart hebben voor de katten.
Ze zorgen trouwens dat de katten altijd gesteriliseerd/gecastreerd zijn en helemaal ingeënt zijn voordat ze naar Nederland of België komen.
Waarom een Spaanse kat, vraag je je misschien nog af. Ik weet dat er ook genoeg lieve dieren zitten in de Nederlandse asiels, maar ik heb het idee dat ze het hier toch beter hebben. Zo hebben ze Lily bijvoorbeeld gered uit een zogeheten ‘dodingscentrum’, waar honden en katten een tijdje zitten en als ze dan niet opgehaald of geadopteerd worden, worden ze afgemaakt. De organisatie zoekt dan dieren uit die geschikt zijn voor adoptie en die nemen ze mee. Ze kunnen niet alle dieren redden helaas, want sommige zijn nou eenmaal erg vals of te schuw om geadopteerd te worden, hoe triest dat ook is. Ook dieren die op straat zwerven of op vreselijke wijze gedumpt zijn, proberen ze zo veel mogelijk op te vangen.

Ik begrijp heel goed dat veel mensen het wel ‘eng’ vinden om een dier uit het buitenland te adopteren, je weet immers niet wat er daar allemaal met hem/haar gebeurd is en hoe lief hij blijkt te zijn bij de opvang, kan erg tegenvallen bij jou thuis. Zelfs als de aangeraden periode om goed te wennen al lang verstreken is.
Wij wilden deze sprong in het diepe graag nemen. Lily heeft een kleine handleiding, die wij inmiddels van A tot Z kennen. Zo houdt ze bijvoorbeeld niet van wilde en snelle handgebaren, dus de kans is redelijk aanwezig dat ze vroeger geslagen is. Ze houdt er ook absoluut niet van om opgesloten te zitten, zowel in de reismand als in een kamer. Alle deuren moeten altijd open. Ze is tevens nog erg gefixeerd op (ons) eten, alhoewel dat de laatste maand ook steeds minder wordt. Wellicht heeft ze ook zelf wel haar kostje bij elkaar moeten scharrelen. Allemaal aannames: we weten niks zeker, maar ik kan oprecht zeggen dat Lily de liefste poes is die ik ooit gehad heb. Ze is zo dankbaar en ze zit vol met knuffels, kopjes en lieve miauwtjes.
Er zijn meer van dit soort organisaties werkzaam in Spanje, maar wij hebben Lily via Little Tigers geadopteerd.

En alsof een nog niet genoeg is…
Tijdens dezelfde periode als het uitzoeken van Lily, opperde Laurens dat hij stiekem toch wel graag een kitten wilde. Daar moest ik dan weer even aan wennen, want ik had nog nooit een kitten gehad. Het liefst wilde hij een Noorse Boskat. Maar die zijn niet geschikt voor appartementen, want ze zijn heel erg energiek en ze willen graag naar buiten. Die viel vrij snel af. Dus werd het een ander groot en fluffy kattenras: een Maine Coon. Maine Coons vinden eigenlijk alles prima, het zijn hele makkelijke katten. Ze kunnen prima samen met andere katten, vermaken zich zowel binnen als buiten en vinden ook kinderen en honden geen probleem. Ik was er nog niet helemaal over uit, maar toch hebben we gezocht naar Maine Coon cattery’s. We vonden een nestje waar nog een poes beschikbaar was, een kleine pluizenbol met grijs, wit en oranje genaamd Wanda. We maakten een afspraak om te komen kijken en eigenlijk wisten we het gelijk al toen we haar zagen. Ze was zo schattig! Een paar weken later hadden we onze tweede afspraak en besloten we haar te adopteren. Hoe konden we hier nou nee tegen zeggen?

Ook haar konden we ophalen na onze vakantie. Wanda vonden we niet zo’n leuke naam, maar we hadden al wel namen bedacht voor een potentiële Noorse boskat uit de Noorse mythologieën: Loki of Thor voor een mannetje en Freya voor een vrouwtje. We besloten deze naam dus gewoon te houden. Het grappige is, is dat de naam van Freya’s moeder ook Freya is. De naam is tevens bij toeval een vernoeming.

We zijn gek op onze knuffelige Spaanse en onze ondeugende haarbal. Het is een heel gezellig en soms ook wel emotioneel jaar geweest met onze poezenkinderen. Maar dat bewaar ik voor een andere blogpost.

Heb jij ook huisdieren? En waarom heb je voor hem of haar gekozen?

Liefs, Marloes

8 Reacties

  • Sylvia

    Wat leuk! Muis onze kat komt gewoon van een boerderij uit NL. Ze hadden een oproep geplaatst op marktplaats dat als ze niet opgehaald zouden ze afgemaakt zouden worden. Ollie onze kat die vorig jaar is overleden was een zwerfkitten op Gran Canaria. We verbleven daar toen en na wat onderzoeken ed konden we hem heel fijn meenemen.

    • Marloes

      Jeetje, wat heftig dat ze Muis anders wilden afmaken! Ik vind het ook heel stoer als mensen een hond of kat meenemen van hun vakantiebestemming. Ik zie ook wel eens op Facebook van die verhalen dat zo’n diertje dan de al hele week bij je is en dan raak je er toch gehecht aan. Fijn dat hij bij jullie heeft mogen wonen 🙂

  • Marianne - Groene stapjes

    Wat leuk om te lezen hoe jullie bij je huisdieren gekomen zijn 🙂 Wij wilden het ook op die manier, maar het is uiteindelijk toch niet gelukt.
    Wij wilden graag een hondje om ons gezin uit te breiden. Daarvoor wilde ik ook graag kijken bij een asiel of opvang en niet bij een fokker. Bij een Nederlands asiel hadden ze ook honden die ze vanuit het buitenland opvingen, en zo kwamen we uit bij een vuilnisbakkie uit Turkije. Echt een superlief dier, we waren helemaal verliefd op haar karakter en uiterlijk, en ze scheen ook heel goed te kunnen gaan bij kleine kinderen. Maar toen ze eenmaal bij ons thuis was, veranderde ze toch. Ze was erg schuw en bang voor ons dochtertje. En bij het uitlaten was ze ook bang voor andere honden, katten en mensen. Ze stelde zich heel erg beschermend naar ons op en ons huis was haar territorium. Naar visite hapte ze, en ze heeft zelfs af en toe naar ons dochtertje gehapt. Toen was het voor ons duidelijk dat ze terug moest naar het asiel, ondanks dat we de proefperiode al achter ons hadden gelaten. Het was nog steeds een heel lief dier, maar ze had speciale aandacht en begeleiding nodig en die konden wij haar niet bieden.
    Het was zo leuk geweest! Maar voor ons zat het er niet in. Wij willen nu wachten tot onze kindjes iets ouder zijn. Verder wel alle lof voor mensen die dieren (uit het buitenland) adopteren. Zo krijgen zij toch weer een gouden mandje 🙂

    • Marloes

      Jammer dat het hondje toch niet bij jullie paste. Maar ik vind het ook heel goed dat jullie konden inzien dat dit niet de hond voor jullie gezinnetje is. Het is aan de ene kant sneu dat zo’n hondje dan ‘weer’ terug naar het asiel moet, maar aan de andere is dit de beste keuze. Er zijn helaas ook zat mensen die zo’n hond dan maar in een bench laten zitten de hele dag of altijd maar straffen, terwijl zo’n hond er ook niks aan kan doen.
      Ik hoop dat jullie later een fijn hondje kunnen adopteren die lief is voor jullie en de kindjes natuurlijk 🙂

  • Romy

    Wat een prachtige poezenbeesten hebben jullie! Altijd gezellig, zo’n lief dier erbij in huis! Wat mooi dat jullie ook een kat uit Spanje hebben geadopteerd! Als ik op mezelf woon, wil ik ook sowieso één of twee katten. Wij hebben nu ook twee katten en ik ben daar echt mee opgegroeid. Onze Paco is nu 10 en Beertje is alweer 15. Daarnaast hebben we nog twee lieve cavia’s: Pien en Puck 🙂

    • Marloes

      Dank je 🙂 Huisdieren brengen zo veel gezelligheid met zich mee, ik denk niet dat wij ooit zonder katten zullen leven, haha. Cavia’s zijn ook van die geinige beestjes. Die hadden wij vroeger, voor onze eerste kat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge