Relaties

Een jaar samenwonen

Inmiddels is het al ruim een jaar geleden heb ik mijn ouderlijk huis verlaten om samen te gaan wonen. Een exacte datum van verhuizing heb ik eigenlijk niet, omdat ik sinds begin vorig jaar doordeweeks al bij Laurens was en in het weekend thuis. Ergens in het voorjaar van 2016 ben ik in elk geval verhuisd.

Vorige week schreef Larissa over uit huis gaan. Waar zij eerst op zichzelf heeft gewoond, ben ik dus gelijk gaan samenwonen. Dit was tevens de eerste keer in mijn leven dat ik verhuisd ben. Ik heb heel mijn leven in hetzelfde huis gewoond bij mijn ouders.
Toen ik ging studeren, heb ik nooit de behoefte gehad om op kamers te gaan. Toegegeven: de vrijheid leek me heerlijk, maar de gedachte alleen al aan een mini-kamertje met gedeelde ruimtes en daar een paar honderd euro per maand voor te betalen, is niet helemaal mijn ding. De eerste twee jaar van mijn studie vond ik het nog prima thuis, maar op een gegeven moment wilde ik toch wel graag weg. Gelukkig werd halverwege mijn derde studiejaar het appartement van Laurens opgeleverd.

Ik keek er ontzettend naar uit, maar logischerwijs vond ik het ook onwijs spannend. Het huishouden en ‘voor mezelf zorgen’ maakte ik me niet druk om, dat kwam wel goed. Ik was vooral heel benieuwd wat het zou betekenen voor onze relatie.
Voordat ik uit huis ging en vertelde dat ik ging samenwonen, kreeg ik gemixte opmerkingen. Natuurlijk was het meeste positief, maar ook: ”Zou je dat wel doen? Ga je niet eerst op jezelf wonen?” of: ”Laat die jongen toch eerst alleen wonen”. Gevolgd door een verhaal over dat diegene iemand kende die ook gelijk uit huis is gaan samenwonen en waar het na x-aantal maanden stuk liep. Ik heb erover nagedacht, maar het voelde goed om te gaan samenwonen. Laurens en ik hebben het hier ook over gehad en we staan er allebei erg nuchter in: een relatie kan altijd over gaan, ook als je al 25 jaar getrouwd bent en je al volwassen kinderen hebt. Maar daar gaan we natuurlijk niet vanuit!
Ik was er klaar voor om op eigen benen te gaan staan. Met mijn volgepropte Kia’tje ben ik zijn kant opgereden een paar maanden laten kwamen er ook twee poezen bij.

Wat ik moeilijk vond was het achterlaten van mijn vertrouwde omgeving. Ik had er immers mijn hele leven doorgebracht en ik vond het lastig om nu ergens anders te moeten wonen. Ik was daarom vorig jaar ontzettend blij met mijn auto. Zo kon ik lekker snel heen en weer rijden om weer ‘thuis’ te zijn.
Inmiddels is ons appartement mijn thuis geworden, maar daar is wel wat tijd overheen gegaan.

We hebben ook wel wat botsingen gehad afgelopen jaar. Zo kon ik best een controlefreak zijn, moest alles op mijn manier en kon ik het niet altijd waarderen als Laurens iets op zijn manier deed. Ook hebben we goed moeten praten over de financiën. Hier hebben we het van tevoren over gehad en een ‘plan’ bedacht, maar toen het eenmaal zover was, bleek dit toch niet helemaal te werken. Qua karakter kunnen wij ook best verschillen. Zo ben ik meer introvert en Laurens extravert. Ik heb het af en toe nodig dat hij mij uit mijn comfortzone haalt en laat ik hem daarentegen zo nu en dan op de rem trappen.
Al met al hebben we inmiddels allebei wel onze draai gevonden en hebben we een goede balans gevonden. Onze relatie is er sterker van geworden!

Ben jij gelijk vanuit je ouders gaan samenwonen? En hoe heb jij het eerste jaar ervaren?

Liefs, Marloes

4 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge